Als we het hebben over de Noordpool en klimaatverandering, denken de meeste mensen aan smeltend ijs, zeespiegelstijging en verdwijnende dierenhabitats. Maar volgens recente inzichten ligt het grootste risico niet aan de oppervlakte, maar daaronder. Onder de Arctische ondergrond bevinden zich namelijk enorme afzettingen van methaan en kwik die bij vrijkomen grote gevolgen kunnen hebben voor zowel klimaat als ecosystemen.
Methaan: een krachtig broeikasgas
Methaan (CH₄) is ongeveer tien keer sterker als broeikasgas dan CO₂. In de permafrost en oceaanbodems van de Noordpool is naar schatting tientallen tot mogelijk tienduizenden gigaton opgeslagen. Zolang dit gas gevangen blijft onder ijs en bevroren bodemlagen, blijft het risico hypothetisch. Maar naarmate de opwarming in het noordpoolgebied sneller verloopt dan elders op aarde, groeit de kans dat methaan ontsnapt en het broeikaseffect versnelt.
Kwik: een verborgen toxische last
Naast methaan bevindt zich ook een aanzienlijk reservoir van kwik (Hg) onder het Arctische ijs. Kwik is giftig en stapelt zich op in voedselketens, waardoor het risico loopt om zich te verspreiden via oceanen en dierenpopulaties.
Niet het ijs, maar de inhoud
Het smeltende ijs is dus niet het eindpunt van het verhaal, maar eerder de sleutel die een complexer systeem kan ontgrendelen. De Noordpool functioneert als een natuurlijke afsluiting van stoffen die we liever niet in het milieu zien terechtkomen. Hoe sneller de regio opwarmt, hoe urgenter deze vraagstukken worden.
Post a Comment for "De Noordpool: waarom niet het smeltende ijs, maar wat eronder ligt ons zorgen baart"